background img
Μιχάλης Νάστος

Όταν πήγα σε μια κηδεία!

3 έτη ago written by

Πήγα σε μία κηδεία, νέκρα γενικά. Κάθισα δίπλα από δύο γριές που αντάλλαζαν απόψεις για τα κιλίμια, η μία τα έκανε γραμμωτά και η άλλη τουβλάτα, αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας…

ΘΑΝΑΤΟΣ

funnydeath

Πρόσφατα πήγα σε μία κηδεία, όχι κοντινού μου ανθρώπου φυσικά, ενός ατόμου από αυτά που μόνο η μάνα σου θυμάται ότι είστε συγγενής, ε, μία από αυτές τις κηδείες. Όταν ήρθα λοιπόν σε επαφή με θλίψη, κλάμα, λύπη, μελαγχολία και ματαιότητα, αμέσως σκέφτηκα….  <<Πρέπει να γράψω στο CheckWest!!!!>>.

Ακούστε λοιπόν τις σκέψεις μου σχετικά με τις κηδείες.

Φαγητό

psarosoupa

   Φυσικά και θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα σχολίαζα. Ποιος με σώας τα φρένα είπε…. Οι άνθρωποι είναι πολύ λυπημένοι σήμερα, έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο, ΠΡΕΠΕΙ να τους ταΐσουμε ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ! Αλήθεια τώρα, έχασα τον άνθρωπο που αγάπησα και εσύ μου δίνεις υγροποιημένο ψάρι; Δεν ξέρω ποιος λόγος είναι αυτός που μου προκαλεί περισσότερα δάκρυα…

Για αυτό θα βάλω ένα τέλος σε αυτό. Κηρύττω νόμο! Το χειμώνα στις κηδείες θα δίνουμε καυτή υγρή σοκολάτα με φρούτα και το καλοκαίρι Frozen Yoghurt (Ξινόγαλο με ζάχαρη) με φρούτα και διάφορα άλλα συμπληρώματα! Κοινοποιείστε αν θέλετε να ισχύει ο νόμος!

FROZEN-YOGURT

NOW, THAT’S A FUNERAL TO DIE FOR…

Ξέρω τι σκέφτεστε.. <<Μα Μιχάλη, ξεχνάς τα κόλλυβα!>> Τα κόλλυβα είναι για τα μνημόσυνα, κάτι που με φέρνει στο επόμενο θέμα. (ΒΤW, I LOVE ΚΟΛΥΒΑ!)

pasokoliba

Μνημόσυνα

mnimosyno

   Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί υπάρχουν. Είναι σαν ένα κακό Rip-off της κηδείας, χωρίς τον καφέ, το κλάμα, το σασπένς, το πτώμα, τον σχολιασμό και γενικά βαρεμάρα. Είναι σαν κάποιος να είπε… <<Θυμάσαι τον Τάκη που πέθανε πριν 40 μέρες; Θα ξαναμαζευτούμε να κλάψουμε όλοι μαζί παρέα για αυτόν, θες να έρθεις;>>

Πραγματικά το μόνο άξιο στα μνημόσυνα είναι τα κόλλυβα. Όπως είναι πασπαλισμένα με ζάχαρη μοιάζουν σαν τούρτα για νεκρούς. (#DEATHDAY_CAKE)

Γραφείο τελετών

soimple

   Σε αυτό θα ήθελα να σκεφτούμε λίγο, αν πεθάνει ένας δικός σου άνθρωπος, πως ξέρεις σε πιο γραφείο θα πας; Σοβαρά τώρα, έχεις δει κανένα γραφείο τελετών να λέει… <<Ελάτε σε εμάς, ρωτήστε τις ικανοποιημένες χήρες μας. Μόνο μέχρι τις 30 Οκτώβρη, στις δύο κηδείες, η μία δώρο. Τώρα και νέα παραλαβή φερέτρων από αγριοκερασά>>. Πως μπορείς να βρεις το τέλειο γραφείο τελετών; Είναι ένα social gather όπως και να το κάνεις. Κατ’εμέ, πρέπει να ρωτήσεις γριές άνω των 80 που έχουν θάψει τις μισές συμμαθήτριες τους. Από αυτές θα ακούσεις πράγματα όπως…

<<Ωραία κηδεία, αλλά σαν του Τάσου, καμία.>>

<<Πολύ καλό ξύλο, τριανταφυλλιά!>>

<<Πολύ πετυχημένο το μακιγιάζ.>>

<<Ωραίο κουστούμι του έβαλαν του μακαρίτη, έφυγε φινετσάτος όπως πάντα.>>

<<Δεν μυρίζει σχεδόν καθόλου, τέλειο πλύσιμο!>>

Είναι οι γριές που αποτελούν την κριτική επιτροπή των κηδειών. Ίσως μαζεύουν ιδέες….

Old Time Classic Φράσεις

Dyingmatters

Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Classic. Το ακούς τουλάχιστον 15 φορές σε μία κηδεία. Γιατί ήταν σπουδαίος άνθρωπος; Επειδή ψόφησε; Αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ. Γιατί όταν πεθαίνει κάποιος ξαφνικά συγχωρούνται όλες του οι αμαρτίες; Η ζωή σε κάνει αυτό που είσαι, όχι ο θάνατος! Γιατί λοιπόν πρέπει να μαζευτούμε όλοι γύρω από ένα στρογγυλό τραπεζάκι με τον ελληνικό καφέ στο χέρι και να προσποιούμαστε ότι έφυγε ο Γκάντι; Είναι σαν τους πρώην του γαμπρού και της νύφης στον γάμο, ξέρεις ότι είναι εκεί, αλλά κανείς δεν μιλά για αυτό!

Τι θα απογίνουμε χωρίς εσένα;

Ξέρω, ο χαμός του τρίτου ξαδέρφου σου σε πλήγωσε, άλλα μάντεψε τι θα κάνεις χωρίς αυτόν… θα ζήσεις. Θα περάσεις από ένα στάδιο θλίψης, αλλά μετά θα γλεντήσεις, θα πιείς, θα μεθύσεις, θα ξανακλάψεις, θα ερωτευτείς και θα δημιουργήσεις. ΜΟΝΟ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουμε την ζωή μας, κάποιοι φυσικά με ένα κενό στην καρδιά τους, αλλά η ζωή συνεχίζεται.

Δεν τα μπορώ αυτά.

Συνήθως το λέει μία τύπισσα που μπορεί να μην γνωρίζει καν τον νεκρό. Κάθονται έξω από την εκκλησία και σκουπίζουν τα δάκρυα τους γιατί θυμήθηκαν την γιαγιά τους που πέθανε στον πόλεμο και φρόντιζαν να πουν την συγκεκριμένη φράση ΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ. Τι εννοείς κυρά; Δεν σου αρέσει να είσαι μέσα σε έναν ναό με μαυροφορεμένους ανθρώπους την ώρα που οι ιερείς τραγουδούν πάνω από τον πεθαμένο; ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΚΗΔΕΙΕΣ ( Σχεδόν) . Σταμάτα να είσαι Drama Queen!

Έφυγε τόσο νωρίς…

Ξέρω, κάποιες φορές ισχύει και είναι λυπηρό, αλλά όταν η γιαγιά πέθανε στο 90 ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΣ! Δηλαδή πότε θα πέθαινε; Στα 100; Όταν η Ελλάδα βγει από την κρίση ή όταν οι γκέι σταματήσουν να ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ  την Britney; Κάποια πράγματα απλά δεν γίνονται. Υπάρχει μία στιγμή για τα πάντα. Όταν η γιαγιά φτάσει τα 90, δεν πρέπει να τις εύχεστε να τα εκατοστίσει, αλλά να τα τινάξει στον ύπνο της!

Νευρικό Γέλιο

geliotsipras

   Νομίζω ότι όλοι έχουμε περάσει από αυτήν την στιγμή. Δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάμα και κηδεία χωρίς γέλιο. Πάντα σε μία κηδεία κάποιος θα πει ή θα σκεφτεί κάτι ακατάλληλο και μετά θα τον δεις να είναι χασκογελά. Ίσως είναι άμυνα από την αμηχανία της στιγμής. Για παράδειγμα, σε μία κηδεία είχα σκεφτεί κάτι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ και για να μην φανεί το γέλιο μου είχα καλύψει το στόμα μου με την παλάμη μου. Μετά από λίγο άρχιζα να δακρύζω από το πολύ γέλιο. Έτρεξα έξω από την εκκλησία για να μη με δει κανείς, αλλά έγινε κάτι απρόβλεπτο. ΌΛΟΙ ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΜΟΥ ΝΟΜΙΖΑΝ ΟΤΙ ΕΚΛΑΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ! Μόλις βγήκα έξω, ο ξάδερφος μου ήρθε δίπλα μου και μου είπε ότι όλα θα πάνε καλά και να σταματήσω να κλαίω.

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ.

Το γέλιο μου δεν είχε προηγούμενο, ο ξάδερφος μου κάλυπτε το στόμα για να μην ακουστώ. Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που οι γνωστοί άρχισαν να πιστεύουν ότι ίσως ο Μιχάλης έχει λίγο συναίσθημα εκεί μέσα, αλλά ΌΧΙ, MIKE JUST BEING AN ASS AGAIN….

Κληρονομιά

lefta

   Η κληρονομία είναι κάτι σαν talent show με τον δικηγόρο για κριτική επιτροπή. Ο πρώτος παίρνει σπίτι και λεφτά, ο δεύτερος αμάξια και ο τρίτος… κοσμήματα. Λεωνίδα, ήσουν ο αγαπημένος μου γιος, πάρε το σπίτι στην Αράχοβα. (You go Leonidas!)

Καθρέφτες

kathreptis

   Πιστεύω καταλαβαίνεται γιατί μιλάω, το κάλυμμα των καθρεπτών στα σπίτια. Τι μαλακία και αυτή. Και όλα αυτά επειδή η ψυχή φυλακίζεται στον καθρέπτη αν καθρεπτιστεί ο πεθαμένος. Έχω ζήσει σκηνικό να πετούν καθρέπτη για αυτό το λόγο. Ο μόνος λόγος που θα πέταγα έναν τέλειο καθρέπτη θα ήταν για να μην βλέπω πόσο πάχυνα…

Σκεφτείτε λίγο…

think

   Μου ήρθε ένα ενδιαφέρον concept. Φανταστείτε να αντιμετωπίζαμε όλες τις κηδείες σαν γάμους. Αυτόματα φαντάζομαι ένα gay funeral-planner δίπλα από μία γριά να της λέει.

<<Λοιπόν, θέλαμε να έχουμε ένα απλό και σικ ύφος, όχι υπερβολές. Λοιπόν, πρόσεξε με, θα έχουμε παντού λευκά γαρύφαλλα και λευκά τριαντάφυλλα στο φέρετρο, καταλαβαίνεις, keep it simple. Ύστερα, θα έχουμε τους προβολής  3, 6 και 7 για να τονίζονται οι γωνίες του και το μέικ απ χωρίς να φαίνετε η ψαρόκολλα. Θα πούμε στους φωτογράφους να τον πάρουν πιο πολύ από τα αριστερά αφού μου είπες ήταν το καλό προφίλ του, οι καλεσμένοι θα κάτσουν πιο πίσω από τους συγγενείς. Μετά θα μαζέψουμε αυτούς με τις χειρότερες ιατρικές εξετάσεις και θα πετάξουμε τον σταυρό τις κάσας να δούμε ποιος θα είναι ο τυχερός που θα τον πιάσει και θα φορέσουμε ένα καταπληκτικό κουστούμι στον μακαρίτη με κουμπιά Ζβαρόβσκι. Μαρίκα, πίστεψε με, με τέτοια κηδεία, θα σκάσουν οι άλλες!>>

Εντάξει, σταματάω

stamata

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου σχετικά με τον θάνατο. Πιστεύω ότι κάποιος πραγματικά πεθαίνει όταν ξεχνιέται. Σκεφτείτε το, όταν μαζευόμαστε στις κηδείες λέμε ιστορίες και γεγονότα που έγιναν με αυτόν τον άνθρωπο όσο ζούσε, άρα αυτός ο άνθρωπος ζει ακόμα ανάμεσα μας, μπορεί όχι πρακτικά, αλλά στις αναμνήσεις μας.

Για παράδειγμα, όταν ήμουν πολύ μικρός, ο παππούς μου ο Μιχάλης με φιλούσε στο χέρι κάθε φορά που τον επισκεπτόμουν σπίτι του. Δεν μπορούσε να περπατήσει για αυτό μου φιλούσε το χέρι κάθε φορά που έμπαινα από την πόρτα. Λίγο καιρό πριν πεθάνει η γιαγιά μου λοιπόν (η γυναίκα του), μου φίλησε και αυτή το χέρι, τότε ανατρίχιασα. Ακόμα, μετά από δεκαπέντε χρόνια από τον θάνατο του παππού μου, αυτή η κίνηση έχει αντίκτυπο σε εμένα.

Όλοι αφήνουν κάτι πίσω τους, καλά και κακά. Όσο λοιπόν οι πράξεις ενός ανθρώπου μας καθορίζουν και μας επηρεάζουν δεν έχει πάψει να υπάρχει. Ζουν στις αναμνήσεις μας και τις καρδιές μας, παρόλο που η δικιά τους έπαψε να χτυπά. Ειδικά σε περιπτώσεις ανθρώπων που έφυγαν νωρίς ή άδικα, είναι υποχρέωση μας να τους τιμούμε και να τους θυμόμαστε κάθε μέρα, συνειδητά και μη.

Δεν ξέρω αν θα τους ξαναδούμε ποτέ ή αν θα μας συναντήσουν, δεν είμαι τόσο ρομαντικός, άλλα είμαι σίγουρος πως η λαχτάρα για ζωή δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τον θάνατο. Η ζωή μας κινητοποιεί και μας κάνει να λαχταρούμε και να ονειρευόμαστε, και όλα αυτά θα ήταν αδύνατα χωρίς την ματαιότητα του θανάτου. Η βασίλισσα Ελισάβετ είχε πει, <<όλα μου τα υπάρχοντα, για μία στιγμή στον χρόνο>>. Σκεφτείτε το.

Article Categories:
ΜΙΧΑΛΗΣ ΝΑΣΤΟΣ

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Menu Title