background img
Μιχάλης Νάστος

Χαρούμενοι Στο Σκοτάδι «ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο»

3 έτη ago written by

Αριθμοί

 

Ο Μάικλ σκέπτονταν προσεκτικά αυτά που του έλεγε ο Γιάννικ. Η κοινωνία που ζούσε όντως είχε περίεργους ρυθμούς, αλλά ποτέ δεν το είχε προσεγγίσει με την προοπτική του Γιάννικ. Πήρε μία βαθιά ανάσα και έκατσε στον καναπέ, ξανά απέναντι από τον συνομιλητή του. Τα βλέμματα τους συναντήθηκαν. Ο Μάικλ μπορούσε να ορκιστεί ότι έβλεπε πλέον τον πόνο στα μάτια του νεαρού.

<<Λυπάμαι που τα πέρασες όλα αυτά Γιαννικ.>>

<<Μην λυπάσαι, δεν μου αρέσει αυτό. Από τότε έχω να βγω από το σπίτι. Πιστεύω ότι αν κατέβω κάτω, θα δω πάλι μπροστά μου αυτήν την απαίσια σκηνή>>

<<Και πως επιβίωσες τόσο καιρό;>>

<<Κοινωνικές υπηρεσίες και άλλα. Κυρίως η θεία μου με φρόντιζε, αλλά πέθανε πριν λίγο καιρό.>>

<<Πως βρήκες το θάρρος να πάρεις τηλέφωνο στο πανεπιστήμιο;>>

<<Απλά ήθελα κάποιον να μιλήσω και να με ακούσει, όσο αξιολύπητο και αν ακούγεται…>>

<<Όχι, κάθε άλλο, μου φαίνεται πολύ ώριμο. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να μπορούσαν να εκφραστούν όσο ελεύθερα όσο εσύ.>>

 Ο Γιάννικ δεν μιλά και το βλέμμα του χάνεται στο κενό. Ο Μάικλ αμέσως απόρησε.

<<Τι έπαθες; Τι σκέφτεσε;>>

<<Σκέφτηκα πολλές φορές να δώσω τέλος σε όλα… πάρα πολλές φορές.>>

Μια τέτοια είδηση θα μπορούσε να σοκάρει τον οποιοδήποτε, όχι όμως τον Μάικλ. Ίσως ήταν ο λόγος που ο Γιαννικ μπορούσε να του εκμυστηρευτεί τις πιο βαθιές και σκοτεινές σκέψεις του. Χωρίς κανέναν μορφασμό ή έκφραση, ο Μάικλ τον ρώτησε με ήρεμη χροιά.

<<Γιατί;>>

<<Κότα με, τριαντάρης, δίχως φίλους και κοινωνική ζωή, απλά ένα βάρος. Ακόμα δεν σε γνώρισα και σε γεμίζω με τα προβλήματα μου.>>

<<Δεν έχω κανένα πρόβλημα Γιάννικ, μου αρέσει να βοηθώ εξάλλου.>>

<<Γιατί όμως;>>

<<Τι εννοείς;>>

<<Γιατί έχεις τόσο υπομονή με έναν άνθρωπο σαν εμένα; Έχω διαγνωστεί με διάφορα ξέρεις, είμαι άρρωστος, όπως έλεγε ο ψυχίατρός μου.>>

<<Ας πούμε ότι η υπομονή μου πηγάζει από προσωπικές ιστορίες…>>

Όντως, ο Μάικλ είχε πολλές προσωπικές ιστορίες να μοιραστεί, πολλές από αυτές γκρίζες και μελαγχολικές, αλλά μια πάντα κυριαρχούσε στο μυαλό του. Ή δική του. Τώρα όμως δεν ήταν ή στιγμή για ιστορίες, ήταν ή στιγμή για διάλογο και αναζήτηση απαντήσεων, κάτι στο οποίο ο Μάικλ ήταν πολύ καλός.

<<Όπως;>>

Ξαφνικά το πάτωμα αρχίζει να κινείται και οι τοίχοι να αποκτούν ρυθμό. Οι παλιοί σωλήνες ακούγονταν όλο και πιο δυνατά και ο ήχος της τρίξης του εδάφους βεβαίωσε τον Μάικλ,  σεισμός. Ο Μάικλ γρήγορα σηκώθηκε από τον καναπέ και έτρεξε προς την πόρτα. Πριν φτάσει εκεί όμως κοιτά πίσω και βλέπει τον Γιάννικ ακίνητο στον καναπέ, σαν να μην τον επηρέαζε ο σεισμός, με μία ηρεμία στο πρόσωπο του. Ο Μάικλ φωνάζει.

<<Γιάννικ, έλα μαζί μου κάτω, κάνει σεισμό!>>

<<Δεν μπορώ να βγω από αυτό το σπίτι Μάικλ!>>

Ο Μάικλ επεξεργάστηκε αστραπιαία  την απάντηση του Γιάννικ. Πήρε μία βαθιά ανάσα και γύρισε ήρεμος πίσω στον καναπέ, παρόλο που ο εγκέλαδος συνέχιζε τους χτύπους του. Πήρε και αυτός μία έκφραση γαλήνης και έκατσε για άλλη μία φορά στον καναπέ απέναντι από τον Γιάννικ.

<<Αν δεν κατέβεις Γιάννικ, τότε θα κάτσουμε εδώ μαζί!>>

Ο σεισμός συνεχίστηκε και οι δύο τους απλά κοιτάζονταν στα μάτια.

Στο πανεπιστήμιο, στην αίθουσα μουσικής, όλοι είχα βρει καταφύγιο κάτω από μεγάλα έπιπλα, όπως πιάνο, τραπέζια και άλλα. Παρόλο που ο σεισμός είχε σταματήσει πριν λίγα δευτερόλεπτα, κανείς δεν έβγαινε από την κρυψώνα του. Ο Άντριου έτρεξε στην Τζάσλιν που ήταν κρυμμένη κάτω από το κεντρικό τραπέζι πάνω στην σκηνή. Για κακή της τύχη η Τζασλίν είχε μάθημα εκείνο το πρωί, το ίδιο και ο Λουκ. Όταν ο Άντριου την άγγιξε στο μπράτσο από πίσω της αυτή τρόμαξε, πιθανός δεν είχε περάσει την ταραχή της μετά τον σεισμό.

<<Είσαι καλά;>>

<<Ναι…>>

Ο Άντριου της δίνει το χέρι του και την βοηθά να σηκωθεί. Ο Λουκ πλησίασε προς το μέρος της Τζασλίν.

<<Είσαι καλά Τζασλίν;>>

<<Ναι Λουκ, εσύ;>>

<<Εγώ δεν έχω ανάγκη!>>

Ο Άντριου λέει στην Τζασλίν, χλευάζοντας το γεγονός ότι κανείς δεν τον ρώτησε.

<<Είσαι σίγουρα καλά Τζασλίν;>>

<<Ναι, μην ανησυχείς!>>

<<Μήπως χτύπησες το κεφάλι σου;>>

<<Όχι Άντριου, σου είπα, είμαι καλά!>>

<<Και εγώ είμαι καλά κ. Άντριου!>>, ειρωνεύεται ο Λουκ σαν απάντηση στο προηγούμενο σχόλιο του καθηγητή. Η Τζασλίν κοιτά τον συμφοιτητή της και του χαμογελά.

<<Χαίρομε που είστε όλοι καλά!>>, απαντά ο καθηγητής.

Οι μαθητές μαζεύονται στο κέντρο της σκηνής αφού ο Άντριου τους έκανε νόημα.

<<Λοιπόν, παιδία, επειδή πραγματικά τρέμω τους σεισμούς και φοβάμαι ακόμα περισσότερο για την περίπτωση μετασεισμών, δεν θα συνεχιστεί το  μάθημα σήμερα. Μπορείτε να πάτε σπίτια σας. Ευχαριστώ για την παρουσία σας και θα συνεννοηθούμε της επόμενες μέρες για την αναπλήρωση. Καλή σας μέρα!>>

Τα παιδιά κατευθύνθηκαν προς την έξοδο  της αίθουσας. Ο Λουκ και η Τζασλίν συνέχισαν μαζί στον διάδρομο της σχολής. Ο Λουκ είπε κοροϊδευτικά στην συνάδερφό του.

<<Έχεις χτυπήσει Τζασλίν; Μήπως ταράχτηκε η ψυχική σου υγεία; Μήπως οι βλεφαρίδες σου έσπασαν; Γιατί τα μάγουλα σου είναι λιγότερο ροδαλά, γιατί το πρόσωπο σου δεν έχει την χθεσινή του φρεσκάδα;>>

Η Τζασλίν γελά και σπρώχνει απαλά τον Λουκ.

<<Σκάσε βλάκα!>>

Ο Λουκ ηρεμεί και λέει ευγενικά στην Τζασλίν.

<< Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη για τις προάλλες. Με ποιον κοιμάσαι δεν πρέπει να με αφορά, ακόμα και αν είναι ο καθηγητής μου.>>

<<Που ξέρεις ότι κοιμάμαι με αυτόν;>>

<<Όλοι το ξέρουν, γιατί το κρύβεται;>>

Τι να απαντούσε; Ότι το έκρυβαν; Δεν ήταν καθόλου προσεκτικοί, στο πάρτι των πρώτος των μόνο σεξ δεν έκαναν κάτω από το δέντρο. Έτσι, ή νεαρή φοιτήτρια είπε σχεδόν απογοητευμένη.

<<Μάλλον όχι…>>

<<Τέλος πάντων, θα ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη και να σου πω πως ότι θελήσεις, μπορείς να μου το πεις, στο κάτω κάτω, στον ίδιο χώρο προσπαθούμε να πετύχουμε, και μάλιστα εσύ έχεις πολλές περισσότερες πιθανότητες από εμένα, έχεις απίστευτη φωνή!>>

<<Είμαι ακόμα πιο απίστευτη στο κρεββάτι!>>

Ή Τζασλίν έλεγε συχνά αστεία σαν αυτό, είχε  μεγάλη αυτοπεποίθηση στο σώμα και την σεξουαλικότητα της. Ο Λουκ της απάντησε αφού χασκογέλασε.

<<Είναι πολύ νωρίς για αυτό το αστείο, μην με κάνεις να μετανιώσω ότι είπα!>>

<<Το εκτιμώ πολύ αυτό Λουκ, σοβαρά δεν νομίζω στον χώρο μας να υπάρχουν τόσο ηλικρινοί άτομα όσο είσαι εσύ αυτήν την στιγμή. Πρέπει να προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Επίσης, έχεις και εσύ απίστευτη φωνή, σκίσαμε την προηγούμενη φορά!>>

<<Ευχαριστώ, λοιπόν, πρέπει να φύγω, τι θα έλεγες αν κάναμε ένα live σήμερα βράδυ στο μπαρ ενός φίλου μου;>>

<<Πλάκα κάνεις; Εννοείται! Στείλε μου μήνυμα!>>

Τα παιδιά ανταλλάσσουν αριθμούς.

<<Έγινε, τα λέμε!>>

Ο Λουκ φεύγει και πριν προλάβει η Τζασλίν να αποθηκεύσει τον αριθμό του, λαμβάνει ένα μήνυμα από τον Άντριου που της έγραφε να πάει στο γραφείο του.

Ο Μάικλ κατευθύνεται στο κέντρο έρευνας. Το κεφάλι του έφερνε σβούρες ακόμα από τον διάλογο του με τον Γιάννικ, θα κάθονταν όλη μέρα εκεί. Πάλι καλά που ο δρόμος για το ερευνητικό κέντρο είναι μια σχετικά όμορφη διαδρομή. Ο πεζόδρομος κοσμήτε από κεραμιδί πλακάκια και γύρω από αυτά απλώνεται ένα απέραντο γκαζόν. Ξαφνικά, μία οικεία φωνή χαλά τον ειρμό σκέψεων του Μάικλ.

<<Γεια σου!>>

<<Μέριλιν, τι κάνεις;>>

<<Μία χαρά, είχε πολύ πλάκα την προηγούμενη φορά, πρέπει να ξαναβγούμε πάλι σαν παρέα!>>

<<Ναι, ίσως. Δεν ήξερα ότι έρχεσε από αυτό το δρόμο.>>

<<Μου αρέσει πιο πολύ, γρασσίδι, βλέπεις ουρανό, σε γεμίζει ενέργεια πριν πας για δουλειά.>>

Μπροστά από τον Μάικλ και την Μέριλιν βρίσκεται σχεδόν ακίνητος ένας γέρος που κρατά μία μαγκούρα και προχωρά βασανιστικά αργά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο Μάικλ με τη Μέριλιν τον προσπερνούν.

<<Λυπάμαι κάτι τέτοιους γεράκους.>>

<<Ήμουν σίγουρος ότι θα το έλεγες.>>

<<Απλά είχαν μία τεράστια ζωή και έχουν καταφέρει κάποια πράγματα, απλά πιστεύω πρέπει να σεβόμαστε τις εμπειρίες και την ιστορία τους.>>

<<Είναι απλά άνθρωποι που οι μυς τους κινούνται πιο αργά και από τον θάνατο και απλά καθυστερούν την υπόλοιπη κοινωνία από το να λειτουργεί σωστά!>>

<<Θα γίνεις πολύ σπαστικός γέρος.>>

<<Δεν σκοπεύω! Απλά σταμάτα να λυπάσαι το κάθε τι!>>

<<Λυπάμαι που εγώ δεν έχω νεκρά συναισθήματα!>>

<<Και εγώ!, της λέει ο Μάικλ και συνεχίζουν προς το κέντρο ερευνών.

Η Τζάσλιν στέκονταν έξω από την πόρτα του γραφείου του Άντριου. Ένιωθε ήδη άσχημα που το έκανε αυτό πίσω από την πλάτη του Λουκ, δεν ήξερε όμως την πηγή αυτής της ανησυχίας, απλά ήταν σαν να έλεγε στον Λουκ ότι ο ένας θα στηρίζει τον άλλον, και τώρα αυτή περίμενε τον καθηγητή της να της ανοίξει για να την δεχτεί στο γραφείο του. Η πόρτα δεν άργησε να ανοίξει και η Τζασλίν μπήκε στο γραφείο του καθηγητή της. Το γραφείο των καθηγητών ήταν πολύ πιο απλό από ότι φαντάζονταν. Υπήρχαν μικρά γραφεία σκόρπια στον χώρο με το ονοματεπώνυμο του ανάλογου καθηγητή και σχεδόν όλοι οι τοίχοι καλύπτονταν με μεγάλες βιβλιοθήκες με τα αντίστοιχα αντικείμενα μελέτης των καθηγητών. Μερικές γωνίες ήταν διακοσμημένες με γλάστρες. Ο Άντριου έκατσε στο δικό του γραφείο και έκανε νόημα στην Τζασλίν να κάτσει απέναντι του.

<<Πως είσαι Τζασλίν; Σε ταρακούνησε ο σεισμός;>>

<<Δεν ταράζομαι τόσο εύκολα, απλά απόρησα που μου έστειλες μήνυμα.>>

<<Μην αγχώνεσε, απλά αναρωτιόμουν αν έχεις σχέδια για το βράδυ.>>

<<Βασικά έχω κανονίσει να…>>

Ο Άντριου την διακόπτει με έναν τρόπο που ειδάλλως θα εκνευρίζει την Τζασλίν.

<<Πριν μου πεις οτιδήποτε, πρέπει να σου πω ότι ήδη έχω κλείσει τραπέζι με τον διευθυντή των Dynamics Records και του έχω υποσχεθεί ότι σήμερα θα γνωρίσει ένα νέο αστέρι της δισκογραφικής. Μην με κάνεις να το ακυρώσω… σε παρακαλώ…>>

Ο Μάικλ κοιτούσε χαρτιά σχετικά με την έρευνα του. Τα τελευταία πειράματα πραγματικά είχαν  θετικά αποτελέσματα. Ο Μάικλ έβρισκε σιγά σιγά το όνειρο του να πραγματοποιείται. Όσο όμως ο Μάικλ ήταν άτομο της ηρεμίας, άλλο τόσο της αναστάτωσης ήταν η Μέριλιν, καθώς μπαίνει στο γραφείο φωνάζει στον Μάικλ.

<<Έχω απίστευτα νέα! Οι τελευταίες μετρήσεις για το φάρμακα GX12 είναι πραγματικά ελπιδοφόρες για σχεδόν όλους τους ασθενείς. Αλλά τα καλά νέα δεν τελειώνουν εδώ! Έχουμε έναν νέο ασθενή μαζί μας που θέλει να δοκιμάσει το φάρμακο μας αφού η μαμά και ο μπαμπάς της είδαν τα καλά αποτελέσματα. Από εδώ η μικρή Έρρικα!>>

‘Ένα μικρό κοριτσάκι περίπου πέντε ετών μπαίνει στο γραφείο του Μάικλ. Φορούσε ένα γαλάζιο φόρεμα και είχε τα ξανθά μαλλιά της πιασμένα κοτσιδάκια. Ο Μάικλ παίρνει σοβαρό ύφος.

<<Μπορείς να πεις στο νούμερο 164 να περάσει στο δωμάτιο 14, κρεβάτι 3.>>

Η Μέριλιν μιλά στην μικρή και της λέει να βρει τον μπαμπά της που περιμένει από έξω και τους οδηγεί η ίδια στο δωμάτιο. Αφού η μικρή Έρρικα έφυγε η Μέριλιν πλησιάζει κάπως αναστατωμένη τον Μάικλ.

<<Μπορείς να πεις στο νούμερο 164 να πάει στο δωμάτιο 14; Πως φέρεσε έτσι; Είναι απλά ένα άρρωστο φοβισμένο παιδάκι!>>

<<Υπάρχει λόγος που οι ασθενείς μας είναι περασμένοι με κωδικό ξέρεις. Όταν δίνεις σε κάποιον όνομα και πρόσωπο, ξαφνικά γίνονται άνθρωποι και μπαίνουν στην ζωή σου. Δεν το θέλουμε αυτό! Για αυτό τους αντιμετωπίζουμε σαν αριθμούς!>>

<<Έλα τώρα, είσαι υπερβολικός και το ξέρεις! Πάω να βοηθήσω την Έρρικα να βρει το δωμάτιο της!>>, είπε ή Μέριλιν εμφανώς ενοχλημένη από το φέρσιμο του προϊσταμένου της.

Το βράδυ είχε έρθει. Η Τζάσλιν ήταν έτοιμη για την βραδινή της έξοδο. Φορούσε μία εντυπωσιακή μαύρη παντελόνα με μαύρο μπουστάκι. Από πάνω φορούσε ένα γυναικείο κουστούμι ίδιου χρώματος και μία χρυσή αλυσίδα στον λαιμό. Τα χείλι της ήταν ακόμα πιο έντονα με χαρακτηριστικό κατακόκκινο κραγιόν. Είχε πει στον Λουκ ότι δεν θα μπορούσε να τον βρει σήμερα. Αν ένιωθε μία φορά άσχημα το πρωί, τώρα ένιωθε επι δέκα. Όχι μόνο ακύρωσε τα σχέδια της με τον Λουκ που της φέρθηκε πολύ όμορφα, αλλά βγήκε και με τον καθηγητή τους χωρίς να του πει τίποτα. Ένιωθε πολύ άσχημα με τον εαυτό της, αλλά δεν μπορούσε να απορρίψει μία τέτοια επαγγελματική πρόταση. Μπήκε μέσα στο εστιατόριο που της είπε ο Άντριου και έδωσε το όνομα της στον μετρ ο οποίος την συνόδευσε στο τραπέζι της. Ήταν ένα υπέροχο πιάνο – μπαρ με στρογγυλά τραπέζια μοιρασμένα στον χώρο. Στο κέντρο της αίθουσα υπήρχε ένα πιάνο με τον μουσικό που χάριζε ένα αίσθημα εφορίας στον αέρα. Οι καρέκλες ήταν ξύλινες με μπορντό βελούδο στο κάθισμα τους. Όλοι ήταν πολύ καλά ντυμένοι και η Τζασλίν κατάλαβε ότι δεν είναι από τα πιο προσβάσιμα μαγαζιά της πόλης. Ο Αντριου της έκανε νεύμα από μακριά να κάτσει στο τραπέζι τους. Μαζί του κάθονταν ένας παχουλός πενηντάρης άντρας με μεγάλη φαλάκρα. Η Τζασλίν έκατσε στο τραπέζι τους και ο Άντριου την σύστησε αμέσως στον διευθυντή του.

<<Κ. Φαγιόλ, να σας συστήσω την Τζάσλιν, το νέο ταλέντο που ανακάλυψα στην σχολή.>>

Ο Φαγιολ την εξετάζει από πάνω μέχρι κάτω και της φιλά το χέρι λέγοντας της.

<<Γοητευμένος!>>

Ο Μάικλ ήταν στο γραφείο του. Μία ακόμα κουραστική μέρα είχε τελειώσει. Παρόλα αυτά δεν πήγε σπίτι. Είχε δώσει μήνυμα στην γραμματεία του τμήματος ερευνών να ανακοινώσουν στην Μέριλιν να έρθει στο γραφείο του. Η νεαρή φοιτήτρια μπαίνει στο γραφείο τους Μάικλ.

<<Τι έγινε; Έμαθα με έψαχνες!>>

<<Ναι, κάτσε, είναι σοβαρό.>>

Η Μέριλιν πήρε ένα τρομαγμένο ύφος και έκατσε στο κάθισμα απέναντι από το αφεντικό της.

<<Οι γονείς της Έρρικα ήρθαν και με ευχαρίστησαν που δέχτηκα την μικρή τους κορούλα στο πείραμα. Μου έφεραν και μία κούτα γλυκά.>>

Πραγματικά, πίσω από το γραφείο του Μάικλ στέκονταν μία τεράστια ψάθα με γλυκίσματα.

<<Και που είναι το κακό; Να σε ευχαριστήσουν θέλουν!>>

<<Ξέρεις πως λειτουργούν τα φαρμακευτικά πειράματα;>>

<<Ναι, χορηγούμε το μείγμα στον ασθενή, περιμένουμε τα νέα δεδομένα…>>

<<Όχι, εννοώ πραγματικά τι γίνεται…>>

Η Μέριλιν μπερδεύεται. Ο Μάικλ σηκώνεται από την καρέκλα του και κάθεται δίπλα από την Μέριλιν. Ήταν πιο προσωπικό έτσι. Οι δύο τους  κοιτάζονταν στα μάτια πλέον, στέκονταν στο ίδιο επίπεδο. Ο Μάικλ σχεδόν ξέχασε τον λόγο που την κάλεσε, αλλά ή Μέριλιν τον επανάφερε στο θέμα της συνάντησης τους.

<<Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς…>>

<<Άσε με να το κάνω ξεκάθαρο Μέριλιν. Πως είμαστε σίγουροι ότι το φάρμακο θα δράσει; Πως ξέρουμε ότι η συγκεκριμένη χημική σύσταση θα έχει αποτέλεσμα;>>

<<Θα παραδώσουμε διαφορετικές χημικές συστάσεις σε άλλους ασθενείς έτσι ώστε να δούμε τα αποτελέσματα και να δουλέψουμε με την ουσία που μας φέρνει τα περισσότερα ποθητά αποτελέσματα…>>

<<Άρα αυτό τι σημαίνει για τους ασθενείς;>>

Η Μέριλιν σοκάρετε. Κοιτά απλά τον Μάικλ προσεκτικά. Ο άνδρας απέναντι της επιβεβαιώνει τους φόβους της.

<<Αυτό σημαίνει πως το 164 δεν θα πάρει το σωστό φάρμακο. Αλλά ένα διαφορετικό.>>

<<Η Έρρικα θα πάρει ψευτοφάρμακο…>>

<<Για αυτό μιλάμε για τους ασθενείς μας σαν νούμερα, είναι πολύ πιο εύκολο έτσι. Και ναι, το 164 θα πάρει λάθος φάρμακο, ούτος ή αλλιώς κ κατάσταση της είναι τερματική.>>

<<Όχι, δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό στην Έρρικα!>>

<<Το 164 θα….>>

<<Την λένε Έρρικα γαμώτο! Έρρικα!>>

Ή υπομονή του Μάικλ έμοιαζε να εξαφανίστηκε προς στιγμήν, παρόλο τον εκνευρισμό του όμως της είπε απότομα.

<<Πολύ καλά Μέριλιν. Η Έρρικα θα νιώσει πολύ καλά το επόμενο διάστημα και όλοι οι συγγενείς της θα ελπίζουνε ότι είναι το φάρμακο και εμείς θα χαζογελάμε μαζί τους. Στην συνέχεια η Έρρικα θα αρχίσει να έχει πυρετό και οι γονείς της θα αναστατωθούν και πάλι θα φταίει το φάρμακο. Στην συνέχεια η μικρή Έρρικα θα αρχίζει να χάνει υγιές ιστό και θα αρχίσει να κάνει εμετό γεμάτο με αίμα και το ανοσοποιητικό της σύστημα θα καταρρέει μέρα με την μέρα.>>

<<Σταμάτα Μάικλ!>>

Ο Μάικλ όμως συνέχισε το παραλήρημα του σαν να μην άκουσε την φοιτήτρια.

<<Μετά η Έρρικα θα αρχίσει να παθαίνει μερικά επιληπτικά σοκ, πιθανό επίσης λόγο του φαρμάκου. Θα σφίγγει τόσο δυνατά τα δόντια της που θα ξεριζώνει μερικά από αυτά. Ύστερα, μία μέρα, οι γονείς της Έρρικας θα μας ειδοποιήσουν ότι η κόρη τους δεν αναπνέει. Εμείς θα τρέξουμε και θα προσποιούμαστε ότι δεν ξέρουμε τι πήγε λάθος. Θα της κάνουμε ΚΑΡΠΑ, αναπνοές με την ελπίδα να νομίζουν οι γονείς ότι όντως προσπαθούμε. Η Έρρικα θα έχει πάθει αιμορραγία και θα πνιγεί από το ίδιο της το αίμα. Έτσι, θα καλέσουμε την νοσηλεύτρια να μας φέρει τον καρδιογράφο για να έχουμε αποδεικτικά στοιχεία για τον θάνατο της.>>

Ή Μέριλιν δεν ήθελε να τον ακούει άλλο, ήθελε απλά να σταματήσει, κάτι που ο Μάικλ δεν φαίνονταν διατεθειμένος να κάνει.

<<Είσαι απαράδεκτος!>>, του φωνάζει.

<<Το πιο γελοίο ξέρεις πιο είναι; Ότι για όσες μέρες είναι εδώ, ΕΣΥ θα συνεχίσεις να την βλέπεις καθημερινά και θα προσποιήσε ότι όλα θα πάνε καλά, και θα γελάς σαν χαζή μπροστά στους δικούς της. Θα ξέρεις ότι αυτό το κοριτσάκι θα πεθάνει, και θα συνεχίσεις να γελάς. Και όταν πεθάνει, όλη της η οικογένεια θα σε έχει στο μυαλό της σαν τον χάρο που πήρε το μικρό τους κοριτσάκι! Ο μεγάλος της αδερφός θα μείνει μοναχοπαίδι και θα κατηγορεί εσένα για το υπόλοιπο της ζωή του! Αυτό θα γίνει με το 164!>>

Η Μεριλιν τον χαστουκίζει. Ο Μάικλ ένιωσε το μάγουλο του να μουδιάζει από το χτύπημα. Δεν περίμενε τόση δύναμη ή αντίδραση από την Μέριλιν. Ή κοπέλα του λέει εκνευρισμένη.

<<Είσαι μεγάλος μαλάκας!>>

Η Τζασλίν ένιωθε όλο και πιο άβολα στο τραπέζι. Ο ΄Άντριου και ο Φαγιολ είχαν κοινά αστεία και ο μεγαλύτερος άντρας δεν έπερνε το βλέμμα του από το ντεκολτέ της. Ο Άντριου προσπάθησε πολλές φορές να «σώσει» την κατάσταση αλλά μάταια, το βλέμμα του Φαγιόλ ήταν επίμονο. Η κοπέλα είχε ήδη μετανιώσει που δεν είχε βρει τον Λουκ, θα περνούσε υπέροχα τώρα και θα τραγουδούσε. Την σκέψη της διακόπτει ο διευθυντής της δισκογραφικής.

<<Λοιπόν Τζασλίν, δεν μου είπες, τι μουσική ακούς;>>

<<Διάφορα, δεν έχω πρόβλημα με κανένα είδος μουσικής, αν εξαιρέσεις την μέταλ, πιο πολύ ακούω ποπ και ροκ.>>

<<Τέλεια, αυτά πουλάνε εξάλλου, αν και μεταξύ μας, μερικές αλλαγές θα ήταν απαραίτητες.>>

<<Όπως;>>

Το πονηρό και πεινασμένο βλέμμα του Φαγιολ στο στήθος της νεαρής ήταν αρκετό για απάντηση.

<<Μπούστο, δύο νούμερα παραπάνω θα ανέβαζαν την καριέρα σου στα ύψη.>>

<<Νομίζω ότι οι φυσικές μου καμπύλες είναι ήδη έντονες.>>

<<Ποτέ δεν είναι αρκετές οι καμπύλες γλυκιά μου, πίστεψε με!>>

Η Τζασλίν ήθελε να του φέρει το νερό στο κεφάλι, αλλά έκανε υπομονή να περάσει η ώρα και να φύγει με τον Άντριου, του οποίου τα λόγια δεν φάνηκαν και τόσο ενθαρρυντικά.

<<Έλα τώρα Φαγιόλ, είναι καινούργια στο χώρο, θα μάθει.>>

«Θα μάθει;». Τι εννοούσε ο Αντριου; Η βραδιά πήγαινέ από το κακό στο χειρότερο και η Τζασλιν ένιωθε εγκλωβισμένη. Ο Φαγιόλ τον διακόπτει.

<<Λοιπόν, τι θα έλεγες όμως να τραγουδήσεις;>>

<<Που; Εδώ;>>, ρώτησε έκπληκτη η Τζασλίν. Επιτέλους, μια δίοδος της έξω από αυτό το απαίσιο τραπέζι.

<<Φυσικά, έχω συνεννοηθεί ήδη με τα παιδιά να σε αφήσουν να μας πεις και, θα σε συνοδέψει ο πιανίστας. Εξάλλου, πρέπει να δω τι αγοράζω!>>, είπε ο Φαγιόλ και έκανε νόημα στον μετρ.

«Αγοράζω». Τι απαίσια λέξη, τώρα και αν ήθελε να τον χτυπήσει. Τι την πέρασε; Για κομμάτι κρέας; Ο μετρ όμως της έφερε το μικρόφωνο στο τραπέζι, της χαμογέλασε και της είπε να ανέβει στην σκηνή δίπλα από το πιάνο. Κατευθύνθηκε στην σκηνή και χαμογέλασε στον πιανίστα αμέσως αφού ανέβηκε. Η Τζάσλιν πήρε βαθιά ανάσα, έκλεισα τα μάτια και άρχισε να τραγουδά.

Η Βροχή είχε πιάσει για τα καλά και ο Μάικλ έτρεχε με την ομπρέλα προς το αμάξι του από τον ίδιο δρόμο που είχε έρθει το πρωί. Προσπαθούσε να βραχεί όσο λιγότερο γίνονταν κάτι που είναι δύσκολο αν στο ένα χέρι έχεις την ομπρέλα και στο άλλο το κινητό σου. Διέκρινε μία φιγούρα στον δρόμο που κινούνταν πολύ αργά. Ήταν ο γέρος που είχε δει το πρωί με την Μέριλιν. Στεκόταν στην βροχή και του έπερνε σχεδόν ένα ολόκληρο λεπτό για να κάνει ένα μικρό βήμα. Μάλλον θα είχε κάποια μορφή αναπηρίας. Είχε γίνει χάλια από την βροχή αλλά ο Μάικλ απλά τον προσπέρασε. Περπάτησε λίγα μέτρα, έβαλε το κινητό στην τσέπη και μετά του ήρθε στο μυαλό η πρωινή συζήτηση με την Μέριλιν.

<<Γαμώτο!>>

Γύρισε πίσω βιαστικά και έβαλε τον ηλικιωμένο άνδρα κάτω από την ομπρέλα.

<<Έλα! Κράτα μου το χέρι!>>, του φωνάζει.

Ο Λουκ περνούσε υπέροχα στο μπαρ του φίλου του. Έμοιαζε πιο πολύ σαν παμπ, ο στολισμός ήταν στηριγμένος σε πέτρα και ξύλο. Υπήρχαν τεράστια ορθογώνια ξύλινα τραπέζια με ξύλινα παγκάκι στις δύο πλευρές στους, και φυσικά, το μπαρ στο κέντρο του μαγαζιού. Απέναντι ακριβώς από το μπαρ ήταν ένα υπερυψωμένο δάπεδο που ήταν για live καθώς είχε ντραμς, ηλεκτρικές κιθάρες, μικρόφωνα και πλήκτρα να το κοσμούν. Οι τύχοι ήταν γεμάτοι με διακοσμητικά βινίλια από κλασικά ροκ και jazz άλμπουμ. Ο Λουκ έπινε την μπύρα του στο μπαρ και μιλούσε με τον κολλητό του όταν ξαφνικά άκουσε μία φωνή.

<<Δεν μου είπες ότι το μαγαζί έχει μπύρα!>>

Ο Λουκ γύρισε στην κατεύθυνση της φωνής και είδε την Τζασλίν μούσκεμα να τον χαιρετά. Αμέσως της χαμογέλασε και την έφερε να κάτσει στο μπαρ.

<<Πως έγινες έτσι; Χάλια είσαι;>>

<<Φοράω σακάκι Paolo Pen, δεν μπορεί να είμαι χάλια!>>

<<Αυτά τα σακάκια είναι ακριβά ακριβώς επειδή δεν είναι ζεστά και ο κόσμος συνεχίζει να τα αγοράζει!>>

Ο Λουκ της περνά από την πλάτη το δερμάτινο καφέ μπουφάν του. Ο μπάρμαν και κολλητός του Λουκ τους ρωτά.

<<Να φέρω κάτι στην όμορφη;>>

<<Μια μαύρη μπύρα, ευχαριστώ!>>

Όσο ο μπάρμαν πάει να φέρει τα ποτά, ο Λουκ ρωτά την Τζασλίν.

<<Λοιπόν; Που βγήκες απόψε; Μην μου πεις ότι έβαλες τον Paolo Pen για να έρθεις στου Τζακ.>>

<<Η αλήθεια είναι ότι είχα κανονίσει κάτι, αλλά ήξερα ότι εδώ θα περάσω καλύτερα, και νάμαι!>>

<<Χαίρομαι που το ακούω.>>

Ο Τζακ σερβίρει την μαύρη μπύρα και τους διακόπτει.

<<Και εγώ χαίρομαι που το ακούω, μου έλεγε όλο το βράδυ «ήταν να έρθει μία κοπέλα από την σχολή αλλά άκυρο, μπουχου», αλλά μόλις μπήκες μέσα, σκέφτηκα, ή είναι χαμένη ή είναι αυτή που έλεγε ο Λουκ. Ξέρεις πόσο καιρό έχουμε να δούμε γυναίκα σε αυτό το μπαρ; Όλες τρομάζουν γιατί ο Λουκ αρχίζει και παίζει κιθάρα και τις κοιτά επίμονα λες και θα την βιάσει, και εγώ ο ηλίθιος ξανακανονίζω live μαζί του!>>

<<Πίστεψε με, νομίζω ότι ο Λουκ κρατάει γυναίκες στο μαγαζί!>>

<<Τι εννοείς; Ότι φταίει το υπόλοιπο μαγαζί για την κατάντια μας; Μπορώ να δω γιατί συμπαθιέστε!>>

Ο Λουκ και η Τζάσλιν γελούν. Ο Τζακ τους ξαναρωτά.

<<Λοιπόν, θα τραγουδήσετε τίποτα ή τζάμπα πίνετε;>>

Τα παιδιά κοιτούν το ένα το άλλο και ανεβαίνουν στην σκηνή. Ο Λουκ περνά την κλασική κιθάρα από τον ώμο του. Ύστερα ανακοινώνει στο μικρόφωνο.

<<Κυρίες και κύριοι, σήμερα σας παρουσιάζω, την νέα θαμώνα και τραγουδίστρια του Woody, την Τζάσλιν!>>

Ή Τζασλίν χαμογελά ευγενικά στον κόσμο. Οι θαμώνες σίγουρα ομορφαίναν και δημιουργούσαν μια ζέστη ατμόσφαιρα στο μαγαζί. Ήταν από τα πιο θερμά καλωσορίσματα που έχει δεχτεί ή Τζασλίν επί σκηνής. Οι δύο συμφοιτητές κοιταχτήκαν βαθιά στα μάτια και άρχισαν να τραγουδούν, δεν χρειάστηκε να συνεννοηθούν για το τι θα παίξουν, απλά τι γνώριζαν, σαν τα βλέμματα τους να αντάλλαξαν γνώμες.

Ο Μάικλ μπήκε σπίτι του και είδε για άλλη μία φορά τον πατέρα του στον καναπέ.

<<Τι κάνεις εσύ εδώ;>>

<<Έμαθα ότι το πείραμα πάει καλά.>>

<<Ναι, όντως.>>

Ο Μάικλ χαλαρώνει την γραβάτα του και ρίχνει την τσάντα του στο τραπέζι της κουζίνας. Ο πατέρας του σηκώνεται από τον καναπέ και έρχεται στο ύψος του.

<<Πρέπει να κόψεις το πείραμα όσο είναι καιρός.>>

<<Τι εννοείς;>>

<<Στο είχα πει Μάικλ πριν αρχίσεις. Αυτό το φάρμακο δεν θα δει κυκλοφορία όσο και αν θες. Δεν μπορώ να κάνω κάτι, οι φαρμακευτικές είναι πολύ ισχυρές εταιρίες, και δεν διαθέτουν μόνο νόμιμα μέσα, αν καταλαβαίνεις το σου λέω.>>

<<Καταλαβαίνω πολύ καλά, αλλά θα δημοσιεύσω τα αποτελέσματα, είτε το θες είτε όχι!>>

<<Μάικλ, δεν καταλαβαίνεις! Αν αυτό το πείραμα δει το φως της δημοσιότητας οι φαρμακευτικές θα πέσουν να σε κατασπαράξουν και η θέση μου κινδυνεύει!>>

<<Πως γύρισε όλο αυτό πάλι σε εσένα;>>

<<Γιατί έχεις τόσο μανία με αυτήν την έρευνα; Ξεκίνα μία άλλη, έχω άκρες και θα βρούμε εύκολα χρηματοδότηση από φαρμακευτικές!>>

<<Για να κάνω πειράματα με επιθυμητά και ελεγχόμενα αποτελέσματα που να τους συμφέρουν; Όχι, ευχαριστώ! Εξάλλου, αυτή η έρευνα δεν είναι μία απλή έρευνα μπαμπά, είναι η κληρονομία μου!>>

<<Μάικλ, σου είπα μία κουβέντα, μην δημοσιεύσεις τα αποτελέσματα! Θα έχεις πόλεμο!>>

<<Ας είναι!>>

<<Μία ζωή ξεροκέφαλος!>>

<<Να κάτι που έχουμε κοινό!>>

Ο πατέρας του σταμάτησε να μιλά έντονα και στρέφετε προς την πόρτα. Πριν φύγει λέει στον Μάικλ.

<<Τουλάχιστον πλύσου και πιες κάτι ζεστό, η φωνή σου ακούγεται σκατά!>>

Αμέσως αφού έκλεισε την πόρτα ο πατέρας του ο Μάικλ έτρεξε στο μπάνιο του σπιτιού. Έβγαλε τελείως την γραβάτα και έβαλε το κεφάλι του πάνω του από την λεκάνη. Ο λαιμός του έγινες κοκκινωπός από τον βήχα και άρχισε να έχει αιματέμετο. Αφού τελείωσε, καθάρισε το πρόσωπο του με νερό και μία πετσέτα. Μπορούσε να αισθανθεί το κάψιμο στο λαιμό του.

Ύστερα στράφηκε στην βιβλιοθήκη πίσω από τον καναπέ και έβγαλε μερικούς φακέλους με διάφορους αριθμούς στο εξώφυλλο τους. Άνοιξε έναν φάκελο με τον αριθμό 019. Στα στοιχεία του ασθενούς πάνω δεξιά έγραφε:

Ον/μο: Μάικλ Μπράιτστόουν

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Menu Title